خرم آن روز کزین منزل ویران بروم

                                   راحت جان طلبم وز پی جانان بروم

 پرسيد چند؟!

گفتمش: دل مال تو، تنها بخند.

 خنده کرد و دل ز دستانم ربود

تا به خود باز آمدم او رفته بود

دل ز دستش روي خاک افتاده بود جاي پايش روي دل جا مانده بود

چه کسي ميدانست ، سالهاست ديگر نمي نويسم
چه کسي ميدانست ، سالهاست براي خود نمي گريم ، براي خود نمي خندم
چه کسي ميدانست ، سالهاست خود را زير آوار نگاه تو پنهان کرده ام
چه کسي ميدانست !؟
نه ! هيچ کس نميدانست
بگذار همچنان هم کسي نداند
بگذار کسي نداند من از تمام با تو بودنهاي بي تو خسته شدم
بگذار کسي نداند که تو آمدي
اما!...
چه کنم که ديگر تاب ماندن ندارم
چه کنم که ديگر فقط خلوتي ميخواهم براي خودم
چه کنم که روياي هميشه خندان روزهايت
ديگر توان خنديدن ندارد

بگذار اين بار براي خود بگريم

امشب دلم ميخواهد به كسي بگويم" دوستت دارم."تو نهراس و آنكس باش.بگذار با هرچه در توان دارم همين امشب به تو ثابت كنم كه دوستت دارم.بگذار برايت
نقش آن دلباخته اي را بازي كنم كه لحظه اي دور از محبوب خويش زندگي را
نميتواند.بگذراند همچون معشوقي كه براي وصال معشوقش جان ميدهد برايت جان
دهم.بگذار همين امشب پيش پايت زانو بزنم و تو را ستايش كنم.بگذار در
تاريكي به تو لبخند بزنم.نگذار زمان از دستم برود و تو را درنيابم.ميخواهم
بينديشي كه همين امشب غير از من كسي ديوانه تو نيست هرچند كه جاهلانه فكري
باشد.كمي بيشتر با من بمان همين امشب بگذار خيال كنم كه جز تو كسي
نيست.همين يك امشب را بگذار نقش بازي كنم.نقش حقيقت را.همان كه دور از تو
بارها روبه روي آينه تمرين كرده ام.
اي آخرين ! آينه ام اينبار تو باش

براي تو نامه نوشتم و با اشکهاي که هنگام نوشتن نامه ميريختم ثابت کردم که چقدر دلم براي تو تنگ شده است.پس بدون که اگه اين اشکهاي ريخته شده به خاطر تو نتونست حال تو رو دگرگون کنه و اگه اين کلماتي که بر روي ورق آوردم نتونست جواب قانع کننده براي اثبات عشق واقعي من به تو باشه پس هر چيزي که بين ما بوده رو فراموش کن چون معلوم ميشه که نتونسته تاثبر خودش رو بذاره .

 در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع

شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

روز و شب خوابم نمی آید به چشم غم پرست

بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

هيچ کس ويرانيم را حس نکرد

 وسعت تنهائيم را حس نکرد 

 در ميان خنده هاي تلخ من

گريه پنهانيم را حس نکرد

 در هجوم لحظه هاي بي کسي

درد بي کس ماندنم را حس نکرد

آن که با آغاز من مانوس بود

 لحظه پايانيم را حس نکرد

چقدر دوست داشتم يك نفر از من مي پرسيد

چرا نگاه هايت انقدر غمگين است ؟

چرا لبخندهايت انقدر بي رنگ است ؟

اما افسوس ...

هيچ كس نبود هميشه من بودم و من و تنهايي پر از خاطره .

اري با تو هستم .. با تويي كه از كنارم گذشتي...

و حتي يك بار هم نپرسيدي چرا چشم هايت هميشه باراني است!!!؟

 به احساس گفتم : تا تورو دارم تنها نيستم منو تنها گذاشت و رفت...

به وفا گفتم : تا تورو دارم تنها نيستم اونم منو تنها گذاشت و رفت...

ولي وقتي به تنهايي گفتم : تا تورو دارم تنها نيستم موندو همدم و مونسم شد

وقتی که می آیی اسمت رو روی اون بنویسی

و هر وقت دلت خواست بری اسمت رو از روش پاک کنی

 جاي دوتا چشام ميذاشتمت.

اماحالاکه يکي هستي!!!

جاي قلبم ميزارمت .

اگه بتونی برفها رو سیاه کنی

اگه بتونی پر کلاغها رو سیاه کنی

آتیش رو ببوسی

توی آب یه نفس عمیق بکشی

اونوقت می تونم فراموشت کنم

بچه ها شوخی شوخی به پرنده ها سنگ میزنن

ولی پرنده ها راستی راستی می میرن

آدمها شوخی شوخی همو میرنجونن

ولی راستی راستی قلبهاشون میشکنه

تو شوخی شوخی میگی دوستم داری

ولی من راستی راستی عاشقت میشم

خوبین شرمنده این چند روز نبودم آخه مثلا داشتم واسه کنکور می خوندم

از همه دوستان معذرت می خوام که نتونستم بیام و بلاگمو آپ کنم

خوب سعی می کنم زود به زود آپ کنم

خوب فعلا بای

 در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع

شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

روز و شب خوابم نمی آید به چشم غم پرست

بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم ,  خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدارتو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهان خانه جانم , گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید , عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد  که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو , همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من , همه  محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت , خندان و زمان آرام

خوشه ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید , تو به من گفتی :« از این عشق حذر کن!

لحظه ای چند بر این آب نظر کن!

آب , آئینه ی عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است,

باش فردا, که دلت با دگران است!

تا فراموش کنی , چندی از این شهر , سفر کن! »

با تو گفتم:

«حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم , نتوانم!»

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر , لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی , من نه رمیدم , نه گسستم

باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم,

تا با دام تو در افتم , همه جا گشتم و گشتم ,

حذر از عشق ندانم ,

سفر از پیش تو هرگز نتوانم , نتوانم!

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ حق , ناله تلخی زد و بگریخت ...

اشک در چشم تو لرزید , ماه بر عشق تو خندید

یادم آمد که دگر از تو جوابی نشنیدم,

پای در دامن اندوه کشیدم , نگسستم , نرمیدم...

رفت در ظلمت غم, آن شب و شب های دگر هم,

نه گرفتی دگر از عاشق آرزده خبر هم ,

نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم ...!

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم...!

فریدون مشیری(1379-1305)

              من به دو چيز عشق می ورزم؛

يكی تو و ديگری وجود تو!

به دو چيز اعتقاد دارم؛

 يكی تو و ديگری مهر تو!

من در اين جهان دو چيز می خواهم؛

 يكی تو و ديگری شادی تو!

من اين جهان را برای دو چيز می خوا هم؛

يكی تو و ديگری برای با تو بوندن تا هميشه ...!!!